Sadelikle Gelen Özgürlük

www.uplifers.com için yazdığım Şubat 2017 yazım; 

Uzun süredir İstanbul’dan gitme hayalimiz vardı. Aylardır dilimizde. Niyetimiz yaza doğru artık harekete geçmekti. Sonra, bir Pazar klasiği olarak yine trafikte takılı kalınca o gün karar verdik tez zamanda gitmeye. 1 haftaya yola çıktık, 30 yıldır evimiz bellediğimiz şehre 700 küsür km uzaklıkta sakin bir yer bulup, ilk baktığımız eve aşık olup tuttuk. Bunu ayrıca anlatmam gerekir! Ben şu anda, 1 hafta sonra ayrılacağımız evimizde, bir yandan usta duvarları boyarken ben taşınma kolilerinin arasında oturmuş Şubat ayı yazımı yazıyorum. Kaleme almaya niyet ettiğim konu vazgeçtiklerim ve sadeleşme yolunda attığım adımlardı.  2 yıl öncesine kadar hayatımın neredeyse tamamını kaplayan kurumsal işimi noktalandırmamla birlikte, hayat rutinim haline gelen ama beni yoran şeyleri teker teker farketmeye ve değiştirmeye başladım. Bir kaç tanesinden bahsetmek isterim. Ayrıca sonunda İstanbul’dan gidebilmemizin de bu değişimlerin bir hediyesi olduğunu düşünüyorum.

SAMSUNG CSC Processed with VSCO with b1 preset

Dolaplar dolusu kıyafeti ne yapacaksın? 

İstifa ettikten sonra ilk iş gardropları ayıklamak oldu. Dolabımdaki klasik  iş kıyafetlerinin çoook büyük bir kısmını dağıttım. Kalan kısmı içinse bir kaç aylık süreler belirleyip telefonuma hatırlatıcı kurdum. O süre içerisinde tabi ki giymediğim bir sürü parça oldu. Bu kez ikinci bir şans vermedim. İçinde rahat edemediğim, hareketlerimi kısıtlayan, kullanımı zor ne var ne yoksa hepsi gitti. Bana duygusal yük olan parçaların da hiç birini tutmadım. Size de olmuş mudur bilmem; bazı kıyafetler zor geçen bir iş gününü hatırlatıyordu. Hepsiyle tek tek vedalaştım. Dolabımdan çıkarttıkça sanki içim hafiflemeye başladı. Bir gün giyerim belki diye tutmadım hiç bir parçayı.

Şimdi taşınma sırasında farkediyorum o kadar az kıyafetim kalmış ki eskiye göre. Bir kapsül dolap değil henüz ama oldukça cesur bir ayıklama yapmışım. Azalttıkça azaltası geliyor insanın. Bu azalmayla birlikte daha dikkatli alışveriş yapmaya başlıyorsun.

Topuklu ayakkabılar da nasibini aldı tabi. Toplantılar, eğitimler, yenilik hevesi vs. diye diye alınmış topuklu ayakkabılardan rahat olan bir iki tanesini ayırıp gerisini verdim. Bu konuda tarzımdan öte biraz mantığım da değişti diyebilirim. Şık olmak için illa topuklu ayakkabıya ihtiyaç yok bence. Nadiren giyebilirim ama artık bedenime iyi gelmeyen, yoran hiç birşeyi sırf “ortama uygun” olur diye giymekten yana değilim.

Makyajsız asla! 

Her gün makyaj yaptığım, hatta kozmetik sektöründe çalıştığım bir hayattan tüm makyaj ürünlerimin küçücük bir makyaj çantasına sığdığı bir hayata geçiş yaptığım için çok mutluyum. Herşeyden üçer beşer alırdım. Şimdi her üründen tek bir tane var ve fazlasıyla yetiyor. Zaten ömrü hayatımda bir ruju sonuna kadar tükebildiğimi hatırlamıyorum. Eskiden çekmeceler dolusu makyaj malzemem olurdu. Kimini unutmuş, kimini ne zaman aldığımı bile hatırlamaz olurdum. Son kullanma tarihi kontrol etmek de pek yaptığım bir şey değildi. Fazlalık böyle bir karmaşa yaratıyor. Şimdi makyaj çantamda neler olduğunu ve ne zaman aldığımı ezbere biliyorum. Temiz, az, öz.

Tüm bu azalma bir anda olmadı tabi. İlk zamanlar makyajsız dışarı çıkınca biraz garip hissediyordum. Aynaya baktığımda yorgun bir yüz görüyordum ama zaman içinde bu yorgunluğu kapatmaktansa şifalandırmam gerektiğini anladım. Uyku, stres düzeyi, yemek alışkanlıkları çok şeyi değiştirdi. Çoğumuz cildimizi iyileştirmek ve güzelleştirmek adına sürekli cilde müdahale ediyoruz. Oysa bazen kendi haline bırakmak ve bedenin kendi kendini şifalandırması için ona fırsat vermek en güzeli.

IMG_8117

Halbuki saç bakımı yaptığımı sanıyordum ben! 

Saçımda beyaz olmamasına rağmen yıllardır her ay saçımı boyatıyordum. Başlarda belki biraz hevesle ve değişiklik ihtiyacı ile yapmış olmalıyım ama yıllar içerisinde tamamen anlamsız bir rutine dönüşmüş benim için. Boyandıkça yıpranan yıprandıkça türlü bakımlarla ve ürünlerle canlandırmaya çalıştığım saçlarım için uyguladığım bakım rutini hem zamanımı fazlasıyla tüketen hem de ekonomik olarak bütçeme iyi gelmeyen bir hal almıştı.

Kendi orjinal saç rengimi hatırlamaz olduğumu anladığımda durmaya karar verdim. Başlarda dibi çıkan ve rengi iyice solan saçlarım için kolay yola başvurup yeniden boyatmak istediğim anlar oldu. Hatta çevreden gelen tepkiler de boyatmam gerektiğini söylüyordu ama bir müddet direndim, sabrettim.

Boyalı saç tamamen uzayıp gittiğinde saçlarımın bedenimin gerçekten yaşayan bir parçası olduğunu anladım. Boyanın ardından şampuan ve diğer tüm saç bakım ürünlerini de hayatımdan çıkartıp tamamen doğal bakım ürünlerine geçiş yapmamla birlikte değişen sadece saçım değil, hayatım oldu.

Aynı sadeleşme mantığı ile bana vakit veya nakit konusunda yük olan (ayrıca boyanın cilde zararlarının neler olabileceği konusuna hiç girmiyorum burada) ve karşılığında hayatıma gerçek anlamda birşey katmayan rutinlerimden birer birer sıyrılıyordum.

Poşet poşet ilaç!

İlaç kullanmakla ilgili fikirlerim de büyük ölçüde değişti. Yaşadığım tecrübeler, okuduklarım, katıldığım eğitimler neticesinde bedenin bilgeliğine güvenmem gerektiğini anladım.  Acil müdahale gerektiren, ilaçsız geçmeyecek hastalıklarda tabi ki hastaneye gitmeyi ve ilaç kullanmayı reddetmiyorum. Söylemeye çalıştığım şey en azından ufak tefek rahatsızlıklarda, kendi kendimizi iyi edebileceğimiz durumlarda alışkanlıkla hemen ilaca sarılmaktan vazgeçmek.

Mesela baş ağrısı için ilk başvurduğum şey nane yağı oluyor. Eklem ve kas ağrıları için de nane yağı ve sıcak su torbası çok iyi geliyor. Biraz masaj yapıyorum, nefes egzersizleri deniyorum ve bol su içiyorum. Mide rahatsızlıkları olduğunda gül çayı çok iyi geliyor. Boğaz enfeksiyonları için sirkeli ve tuzlu su ile gargara sürekli kullandığım boğaz spreylerinin yerini aldı. Antibiyotik yerine bir diş sarımsak yutuyorum. Veya zencefil, zerdeçal, bal ve çörekotu gibi şifalı bir kaç şeyi karıştırıp yiyorum. Yara bere kesik gibi acil durumlarda çam katranı sürüyoruz.

Tabi en önemlisi ne yapıp edip bedenin güvende hissettiği sıcak bir ev ortamında ve stres yapmadan dinlenebilmek.

Doktor değilim, bu konuda herhangi bir uzmanlığım da yok. Ancak içeriğinden emin olmadığım ilaçlarla kendimi tedavi etmeye çalışmaktansa yaradanın hediyesi, şifalı binbir türlü ot, yağ ve doğal ürünlerle takviye yapmaktan çekinmiyorum. Sadeleşen hayatımın en belirgin noktalarından biri bu konuda oldu diyebilirim.

Ayıp olmasın diye tutulan hediyeler!

Evi fiziksel olarak arındırma yolundaki en zor adımlardan biri bu bence. Eşyanın kendisiyle duygusal bir bağ oluşmasa bile biriken ve artık evimizde sergileyecek/saklayacak yer bulmakta zorlandığımız hediyeleri ne yapmalı?

Bazen bir hediyeyi bize veren yakınımızı sevdiğimiz için, bazen de ayıp olmasın diye kullanmasak bile tutmaya devam ediyoruz. Ama birikiyorlar işte. Ve yük olmaya başlıyorlar. Ben nazikçe vedalaştım büyük bir kısmıyla. Konuştum tek tek hepsiyle. Sevgim eşyaların çok ötesinde. Bana yük olacak şeylerden kurtulup, daha özgür ilişkiler geliştirmeye niyet ettim.

Yakınlarımıza hediye almak istediğimizde ise tüketebilecekleri, kullanabilecekleri şeyleri hediye etmeye başladık. Güzel ve kaliteli bir şişe zeytinyağı veya şık bir kavonoz bal, kendi yaptığımız  mis gibi bir somun ekşi mayalı ekmek…

Eşimle yaptığımız aile ziyaretlerinde birşeyler vermek istiyor annelerimiz. Kullanmayacaklarımız için hayır demeyi ve bu konuda dirençli olmayı öğrendik zaman içinde.

Artık neşe vermeyen bir eşyayı tutup kalabalıklar içinde kaybolmaktansa, eşyadan arındırılmış sade ilişkilerde keyifle geçirilen vakitler daha anlamlı olmaya başladı.

Bu yazıyı okuyan tüm arkadaşlarım için not: zamanında size verdiğim ve size yük olan herhangi bir şey var ise, gönül rahatlığı ile hayatınızdan çıkartabilirsiniz. Dostluğumuz ve muhabbetimiz bize kalsın yeter.  🙂

Koca bir kutu dolusu fotoğrafı attım! 

Ne kadar ayıklama yaparsam yapayım basılı fotoğraflar hala çok yer kaplıyordı. Dahası bakmak istediğimde -ki bu en son ne zaman oldu hatırlamıyorum- kolaylıkla ulaşabileceğim bir yerde olmuyorlar. Derin depolama dedikleri gibi derinlerde bir yerde…

Bir kaç ay önce döktüm tüm fotoğrafları ortaya. Albümlere yerleşmiş olanları da çıkarttım. Aile, ortaokul, lise vs. diye gruplandırdım.  “Hangisini atsam” değil, “hangisini tutmak isterim” diye bakarak seçtim. Her bir kategoriden belki 15-20 tane seçmişimdir, fazlası değil. Minicik bir kutuya sığdılar. Depoya çevirdiğimiz evlerimizi derleyip toplamak için ayırdığımız vakti sevdiklerimizle geçirebiliriz.

Tadilat gerektiren eşyalar

Sapı kopmuş bir çanta, bozulmuş bir elektronik cihaz, daraltılacak bir kıyafet… Sizin evinizde de var mı bunlardan? Bunları oldukları yere geri koyup “fırsat bulunca yaptırırım” deyince oldukları yerde kalmaya devam ediyorlar maalesef.

Ben kendime şu soruları sordum; “Gerçekten bu eşyayı kullanmak istiyor muyum?”, “Tadilat yaptıracak kadar seviyor muyum?” “İhtiyacım var mı?”, “Astarı yüzünden pahalı olacak mı?”

Bu sorular neticesinde tadilat yaptırma konusunda ikna olduğum parçaları ayırıp gerisini attım. Ayırdıklarımı da poşetleyerek arabaya indirdim ve neler olduğunun ufak bir liste yapıp cüzdanıma koydum. Dışarıda olduğum günler bir terzinin önünden geçerken aklıma gelen pantolonum artık yanımda. 5 dakika durup işimi halledebiliyorum. Bu şekilde yavaş yavaş eridiler.

Evde kırık ve bozuk eşyaların bize enerji olarak da iyi gelmediğine, tıkanıklıklar oluşturduğuna inanıyorum.

Dağ gibi biriken e-postalar: 

Fiziksel olarak yer kaplamasa da dijital şeyler de fazlasıyla insanı yorabiliyor. Dolup taşan bir e-posta kutusu çok fazla dikkat dağıtıyor ve zaman öldürüyor. İş mail adresleri için birşey diyemem elbette ama o yetmezmiş gibi bir de şahsi mail hesaplarının yoğunluğu insanı bitiriyor.

Tek bir e-posta adresine karar verdim ve hızlıca önemli olan şeyleri buraya taşıdım. Önemli üç beş şeyi klasörledim ve geri kalan herşeyi sildim. Bu ara ara yaptığım birşeydi zaten. Dijital olduğu için yer kaplamıyor, neden sildin diyebilirsiniz. Elle tutulamayacak birşey bile olsa zihnimi meşgul etmesini istemedim. Sevmiyorum yıllar öncesinden kalma, işlevsiz yazışmaları. Çok az ve ihtiyacım olacak kadarını tutuyorum. Gerisi hep çöp gibi geliyor bana!

Takip etmediğim, okumadığım, artık ilgimi çekmeyen bütün üyeliklerden/aboneliklerden çıktım. Artık önemli mailleri önemsizler arasında kaçırmak ve gereksiz yere vakit harcamak yok!

Aynı şey bilgisayarım ve harddisk için de geçerli. Boş bir masaüstü, sürekli güncel tutulan bir sık kullanılanlar listesi, klasörlenmiş az öz dosyalar tam benlik. Ruhum dinleniyor sanki.

Cüzdana sığmayan kartlar:  

Kazandığından fazlasını harcamaya teşvik ediyor kredi kartları. Ödediğimiz şeyin para değil hayatımız olduğunu anlamam aylarımı aldı. Aldığım maaşın bereketinin kalmadığı, sürekli borçluyum psikolojisinin hakim olduğu bir hayat gerçekten çok yorucuydu.

Zenginliği belirleyen şeyin ne kadar kazandığın değil, ne kadar harcadığın olduğunu öğrenmiş oldum. 1 tane kredi kartım hariç geri kalanları kapattırdım. Ve çoğu zaman nakit harcama yapmaya çalışıyorum. Bunun ne kadar özgürleştirici bir şey olduğunu bilmiyordum.

Bir de mağazaların indirim ve üyelik kartları var. Cüzdanıma sığmıyorlardı artık! Pek bir faydasını da görmedim bu kartların. Hepsini kırıp attım aylar önce. Artık bilmem ne kadar puan ve en özel avantajlarla dolu hiç bir mağaza kartını almıyorum. Hepsinin, beni sıyrılmaya çalıştığım bu çarkın içinde tutan birer bağ olduğunu düşünüyorum.

Telefon temizliği! Rehberde ismi olan ama hatırlamadığınız kişiler:

Bu epey vakit alan ve bir o kadar da hafifleten bir temizlik oldu. Kullanmadığım veya çok az kullandığım tüm uygulamaları kaldırdım. Binlerce fotoğrafı temizledim. Büyük bir kısmı çöpmüş zaten, sildim. Saklamak istediklerimi de bilgisayarıma aktarıp düzenledim. Tabi ki telefon rehberimi de temizledim. En çok bu kısmı sevdim! Yıllardır aramadıklarım, ismini hatırlamadıklarım…

Biriken Whatsapp konuşmaları da sıklıkla temizlediğim bir kısım. Zaman içinde yine birikiyor tabi ki, tüm bu ayıklama işini hala belirli aralıklarla yapıyorum. İşlevini yitiren gruplardan da müsade ile çıkıyorum.

Dijital bile olsa bana yük olan ve enerjimi emen hiç birşeyi tutmak istemiyorum. Geçen hafta Mahmut Tuncer’in bir cümlesini duydum televizyonda; “Kime, ne faydası var?” 🙂 İkilemde kaldığımız her şey için bu etkili soruyu kendimize sorabiliriz bence. 🙂

Sosyal Medya Hesapları: 

Gerçekten hepsine ihtiyacımız var mı? Bir zamanlar açtığım artık aktif olarak kullanmadığım hesaplar vardı. Hem hesaplarımı sildim, hem de uygulamaları telefonumdan kaldırdım. Hatta kullanmaya devam ettiğim hesaplarımdaki tüm mesajları ve eski şeyleri de temizledim. Çok düşünmeden, hızlı hızlı yapmak lazım. Yoksa onca şeyin arasında kayboluyor insan. Durduk yere yorgunluk ve başağrısı…

SAM_4312

Telefonla geçen saatler: 

Yatarken bile telefonum hep baş ucumda ve sesi açık olurdu. Hatta bir dönem yastığımın altına bile koyuyordum. Doktorluk gibi bana her daim ulaşılması gerekli olan bir mesleğim yoktu ama yine de iş hayatında her daim ulaşılabilir bir insan olman gerekir gibi bir algı var biraz. Hatta bir ara bir adet şirket telefonum, bir adet özel telefonum vardı. Tam kabus!

Artık tek telefon kullanıyorum. Bir ara kırılan telefonumun yerine yenisini almam gerekti. Eski alışveriş alışkanlıklarım devam etseydi gidip iPhone’un son modelini alır, aylarca taksit öderdim kesin. Tabi ki öyle yapmadım! 🙂

Telefonla geçirdiğim zamanı da azalttım. Yemeklerde telefonumu masaya getirmiyorum. Arkadaş buluşmalarında çoğu zaman çantamdan çıkartmıyorum. Akşamları interneti kapattığım oluyor ve yatarken wifi ve mobil veriyi kapatarak salonda bırakıyorum.

Eskiden asla kapanmayan telefonumu ara sıra tamamen kapatıp, o saatler içinde her ne ile ilgileniyorsam kendimi ona veriyorum. Bunun bu kadar iyi geleceğini tahmin etmezdim!

Sosyal Medya Seçimleri: 

Sosyal medya hesaplarımızda yüzlerce hatta binlerce kişiyle temas halindeyiz. Hergün farklı hayatları yakından izliyoruz, kendi hayatımızı da istediğimiz ölçüde paylaşıyoruz. Zaman zaman beni de yoruyor ve üzüyordu bu çılgın tempo. Kendi hayatımı kaçırıyormuşum gibi bir hisse kapıldığım anlar oluyordu o ekrana bakarken.

Ancak ekranda neyi izleyeceğimizi de tıpkı televizyon kanalı seçer gibi seçme şansımız var. Her gün neyi izlemek, görmek, okumak istiyorsan ona yönelebilirsin. Diğer türlüsü, herhangi bir televizyon kanalını açıp karşısına geçip saatlerce çıkan çer çöp ne varsa zihnini bunlarla doldurmaya benziyor.

Özellikle enerjimi aşağı çeken, beni bunaltan, yoran paylaşımları/kişileri takip etmeyi bırakıyorum. Bu tanıdığım birileri de oluyor zaman zaman. Veya iyi niyetli olmadığını hissettiğim bir yoruma/mesaja açıklama yapmak için kendimi yormuyorum. Güzellik üreten, iyi niyet gösteren, anlayışımı genişleten, beni büyüten şeylere odaklandıkça diğer uçtakilere zaten vakit kalmıyor.

Processed with VSCO with f2 preset

Hayat seçimlerdir:

Tüm bunlar kocaman bir hayat tecrübesinin minnacık bir kaç parçası; alışveriş seçimleri, günlük bakım rutinleri, sosyal medya kullanımı… Ancak günlük hatta anlık seçimlerimle hayatımın bütününün şekillendiğini biliyorum. Kendi sadeleşme tecrübemde yavaşladıkça kendimi ve tercihlerimi daha iyi izler oldum. Bu da hayatımı ilmek ilmek inşaa etmek için emek harcamam gerektiğini öğretti bana.

Yanında olmayı, okumayı, dinlemeyi, izlemeyi, paylaşmayı, bulunmayı, uğruna para, zaman ve enerji harcamayı seçtiğimiz tüm seçimlerimizle biz, biz oluyoruz. “Ben, benim ve etrafımdakilerin toplamıyım” diye bir söz okumuştum. Ne güzel özetlemiş değil mi?

Farkındalıkla, sadelikle, neşeyle ve gönlümüze göre günlerimiz olur inşallah.

Sahi, “Kime, ne faydası var?” 🙂

Sevgiyle.

 

8 comments

  1. Yeni yaşamindaki cesur seçimlerinden dolayi kutluyorum sizi isim adaşligimdanmi bilmem çok begendim bu kararinizi tekrar biyerlerde karşilasmak ümidiyle başarilar daha ne güzellikler üretceksiniz kimbilir takibi birakmayi dusünmuyorum sarniçparkta çok guzel paylasimlar dostlar edindim kendimde çok mutluyum sizlerin guzelliklerini seyrettikçe

    1. Seval Hanım, ne güzel dilekler, yorumlar… İyi ki tanışmışız sizinle. Yine karşılaşırız bir yerlerde eminim. 🙂 Kendinize iyi bakın, sevgiler 🙂

  2. En guzeli de seni mutlu etmeyen seyleri ayiklaman ve her seye yeni bir alternatif bulman. Tum hayatinin kontrolü ve tercihlerin yonetimi senin secimlerinle bulusunca da mutlu olmamak mumkun degil. Tebrikler Seval..

    1. Ne güzel sizden böyle şeyler duymak 🙂 Hem kaç gündür aklıma geliyordunuz, yorumunuzu görünce sevindim. Sevgiler 🙂

  3. Sevgili arkadaşım , eski is arkadaşlığımızla birlikte , şu anda en iyi takipçilerinden olduğumu söyleyebilirim☺ insanın her yaptığı beğenilir mi ? Evet , sen her yaptığını beğeniyorum ve kendi farkındalığımı arttırmam da bana yol gösterici olduğun için sana teşekkür etmek istiyorum. 2017 yılı, benim içinde sadeleşmeye gitmekte önemli bir yıl oldu. Ben de başadım, önce dolabımdan ve yarın onları 2.el pazarında satmaya gidiyorum. Kazancımla hayırlı bir işlere de imza atmayı umuyorum. Hadi hayırlısı . Seni takibe de devam tabi bu arada. Çok öpüyorum ve sevgi ile kucaklıyorum seni 😘😘

    1. Ya Berna inanmazsın dün eşime senden bahsettim! Sonra senin yorumun geldi bu kadar olur. 🙂 Sizin o taraflara geliyoruz. Görüşürüz inşallah. İkinci el kıyafetleri satıp hayır işine dönüştürmek de çok güzel. Ayrı bir emek ister tabi ki, kolaylıklar olsun sana da. Çok çok öperim, sevgiler 🙂

      1. Kalp kalbe karşı diyorum ve çok öpüyorum seni…En kısa zamanda görüşmek üzere 😘😘😘

  4. Bu güzel yazı değerli hayatıma değer ve hoşluk kattı 😄 eline sağlık teyzoş yeni hayatında mutlulukların daim olsun

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir